• برای آن که بخواهیم یک تکنولوژی را در یک جامعه استقرار دهیم در ابتدا باید سطح آگاهی مردم جامعه را نسبت به آن تکنولوژی افزایش دهیم. چرا که بخش اعظم جامعه را توده مردم تشکیل داده اند و باید در ابتدا مورد قبول این اکثریت واقع شود.

برای جهانی شدن علاوه بر این که نیاز به رشد اقتصادی و تکنولوژی وجود دارد، می بایست به جنبه فرهنگی را نیز پرداخت. در حالی که در ایران، افراد عالی رتبه سیاسی نیز از این نوع تجارت، آگاهی چندانی نداشته و آن را جدایی از سنت و پیوستن به مدرنیته می دانند.

این موضوع یکی از مواردی است که منجر به عدم آگاهی عمومی از مباحث فناوری اطلاعات و تجارت الکترونیکی می شود و نبودن فرهنگ مناسب و تفکرات نادرست صاحب منصب مانع از ترویج این پدیده در کشور می شود.
• همچنین مسولان دولت و شرکت ها به دلیل عادت کردن به استفاده از سیستم قبلی و وجود فرهنگ نامناسب استفاده از اینترنت به سوی آشنایی با E-Commerce حرکت نکرده، در نتیجه از مزایای آن آگاهی پیدا نمی کنند.
• در صورتی که جامعه ای دارای میانگین سن بالا باشد، انگیزه کمتری برای جایگزین کردن تجارت های نوین به جای تجارت های سنتی در آن وجود دارد.
• در ایران استفاده از ضرب المثل وقت طلاست تنها به صورت یک گفتار است و کمتر کسی به آن عمل می کند و به سراغ صرفه جویی در وقت می رود. نادیده گرفتن این موضوع سبب می شود تا افراد کمتر از انتظار به سراغ کارهایی بروند که وقت را حفظ می کند.
• در حال حاضر مسئله تحریمات اقتصادی نیز از دیگر معضلات ایران به شمار می آید. برخی موارد این چنینی موجب می شود از برخی مزایای مربوط به تجارت الکترونیک مانند استفاده از کارت های بین المللی مانند Visa card و ... محروم ماند.
• توجه نکردن به زیر ساخت های اقتصادی مانند رویه شرکت هایی که دارای نظام حسابداری مناسبی نیستند سبب می شود کشور از سیستم مالی و حسابداری یکپارچه، متشکل از تمامی سازمان ها و ارگان ها برخوردار نباشد. استفاده نکردن از زیرساخت های جدید حسابداری در اقتصاد سبب ایجاد ضعف در تجارت الکترونیک می شود.
• تبادل اطلاعات و یا به عبارتی تجارت الکترونیک بر پایه اینترنت است. در ایران به دلیل نبودن زیر ساخت مناسب برای استفاده از اینترنت، پهنای باند نامناسب و ناکافی، هم چنین نبودن متخصصان با دانش فنی و تجربه بالا و عدم وجود تجهیزات شبکه ای موجب دور شدن از تجارت الکترونیک شده است.
• مشکلات مدیریتی نیز تاثیرات منفی بر روی عملکرد تجارت الکترونیک دارد. در ایران جایگاه مدیران دایما در حال تغییر است و تعهد آن ها نسبت به مسئولیتشان کمتر بوده و این امر سبب چندگانگی در مراکز تصمیم گیری می شود.

عدم وجود قوانین مناسب و مصوب شده در زمینه تجارت الکترونیک و نبودن پوشش های قانونی از جمله موانع این مهم به شمار می آید. در این راه مشکلاتی از جمله فقدان همگام سازی قوانین گمرک و مالیات، عدم حمایت از مصرف کننده، حمایت از داده های شخصی و حمایت از حقوق مولف در زمینه تجارت الکترونیکی و ... وجود دارد. هم چنین قوانین کیفری نامناسب در برخورد با انواع کلاهبرداری و نقض حریم شخصی کاربران را نیز می توان از موانع این راه در ایران برشمرد.
بنابر ایندر حال حاضر  در ایران جایی برای پیشرفت چشم گیر تجارت الکترونیک وجود ندارد چرا که بایستی تحول اساسی در زیرساخت های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را ایجاد کرد و تولیدات و تجارت را به سمت شیوه های مدرن حرکت داد تا بتوان از تجارت الکترونیک صحبتی به میان آورد.

در کشورهایی هم چون ایران که به سوی صنعتی شدن در حال حرکت هستند شاید استفاده از آخرین تکنولوژی های روز دنیا کمی مشکل باشد. تا زمانی که نتوان زیرساخت های ارتباط و حتی اینترنت را به مناسب ترین شرایط ارتقا داد و ارتباط با سایر کشورها و به عبارتی ارتباط سیاسی با کشورهای دیگر به خوبی برقرار کرد فرصت ها هم چنان از دست رفته خواهد بود.

گردآورنده: زهرا پژاوند